Ernstig Geschikt! 2015

https://ernstiggeschikt.com/archief/ernstig-geschikt-2015/kunstenaars/

https://ernstiggeschikt.com/archief/ernstig-geschikt-2015/verslagen-academiebezoeken/

Ernstig Geschikt 2015 vond plaats van 2 oktober t/m 25 oktober 2016.
De scouts waren Sibylle Eimermacher, Marjolein de Groen, Jeroen Glas, Rob Groot Zevert, Lieven Hendriks, Marcel Kronenburg & Jaap Kroneman. Curatoren voor de tentoonstelling waren Rob Groot Zevert & Lieven Hendriks.

Advertenties

Rotterdam (de Kooning)

English text below
_______________

Het kantoorflatgebouw in het centrum van Rotterdam is van buiten mooi van lelijkheid en van binnen ongeschikt voor een eindexamententoonstelling. De kantoorverdiepingen zijn rondom de liftschachten helemaal open er is dus nauwelijks muurruimte. Per student is er weinig plek. Van verschillende afdelingen staat veel door elkaar en alles staat te dicht op elkaar.

We komen meteen Simone van galerie Bart tegen. Zij zegt boven lichtbakken gezien te hebben die zij de moeite waard vindt. Ik ben dat uiteindelijk met haar eens, Marjolein niet. Ook de signatuur, net als het hele werk, uitgevoerd in plexiglas, bewijst volgens haar haar gelijk. In de selectievergadering is er discussie over de lichtbakken, maar ze komen erdoor. Als wij later Iwan Smit googlen blijkt hij met de hakken over de sloot afgestudeerd te zijn. Het werk is consistent, de kritiek van de academie komt erop neer dat ze hem niet van zijn eigen plan af hebben kunnen brengen. Nu zijn wij allemaal voor.

 Iwan Smit
Iwan Smit, foto Marjolein de Groen
Angela Willemsen 
Angela Willemsen, foto Marjolein de Groen
Lisa Helder
Lisa Helder, foto Marjolein de Groen
Maurice Gobert.02
Maurice Gobert.03Maurice Gobert.01
Maurice Gobert foto's Marjolein de Groen

English text below
_______________

Rotterdam (De Kooning)

The office building in the centre of Rotterdam from the outside is beautiful because of its ugliness and on the inside completely inappropriate for a graduation show. The office floors around the elevator shafts are all completely open so there is hardly any wall space. There is little space per student. A lot of work from different departments is placed together and everything is positioned too close together.

We immediately bump into Simone from gallery Bart. She says she has seen light boxes upstairs which she thinks are worthwhile. I eventually agree with her, but Marjolein doesn’t. The fact that the signature which, like the entire work, is carried out in plexiglass, according to her, proves that she is right. In the selection meeting there was a discussion about these light boxes, but they made it through in the end. When we google Iwan Smit later, it comes out that he graduated by the skin of his teeth. The work is consistent, the criticism of the academy is basically that they have not been able to dissuade him from his plan. Now we are all for it.

 Iwan Smit
Iwan Smit, foto Marjolein de Groen
Angela Willemsen 
Angela Willemsen, foto Marjolein de Groen
Lisa Helder
Lisa Helder, foto Marjolein de Groen
Maurice Gobert.02
Maurice Gobert.03Maurice Gobert.01
Maurice Gobert foto's Marjolein de Groen

Groningen (Minerva)

English text below
_______________

De eindexamenshow van Minerva vindt in Groningen inmiddels traditiegetrouw plaats op meerdere locaties. Er zijn veel vierkante meters nodig om het werk van alle studenten te tonen. De academie moet het doen met wat in de stad voor handen is.
Werk van de afdeling fine art was er te zien in het voormalige natuurmuseum (net als vorig jaar) en op een nieuwe locatie; een voormalig kantoorpand. Het voormalig postkantoor dat voorgaande jaren telkens ter beschikking stond is nu omgebouwd tot fitnesscentrum, waardoor Minerva dit jaar noodgewongen is uitgeweken naar dit grote, saaie, hokkerige, leegstaande kantoorgebouw, elders in het centrum.
Geen plattegrond, catalogus of andere leidraad.

Wij waren vroeg in het voormalige natuurmuseum; dat was vast de reden dat er nog een schoonmaker stond te dweilen. Maar zo grondig en zo langdurig was wel wat verdacht. Dit moest wel een performance zijn; één etage hoger lagen grote ijsblokken weg te smelten. Onverstoorbaar was Anna-Lucia Rijff met het smeltwater in de weer.

Anna-Lucia Rijff-01
Anna-Lucia Rijff; schoonmaker met het smeltwater in de weer.

Verderop viel een grote luidruchtige installatie op van Nia Konstantinova. Ze had alle ruimte gekregen en genomen voor haar politieke statements. Sterk werk, maar de uitbundigheid en carnavaleske uitdrukking ging wel ten koste van de politieke zeggingskracht.

Nia Konstantinova1(websiteNiaKonstantinova)Nia Konstantinova.(websiteNiaKonstantinova)jpeg
Nia Konstantinova, foto Marcel Kronenburg

In de basement van het gebouw werden we verrast door het veel stillere werk van Adina Tallberg. Een opname van haarzelf, van haar handen, die ze in een hoek projecteert tegen de muren en een paar losse schotten, waardoor er een vreemde gelaagde film ontstaat. In meerdere andere werken van haar zien we diezelfde gelaagdheid en interventies terug.

Adina Tallberg-videoinstallatie
Adina Tallberg, foto Marcel Kronenburg

Van al het goeds dat er was te zien in het een voormalig kantoorpand is eigenlijk alleen het werk van Marlis van Nunen bij gebleven. Zij was in staat om met eenvoudige ingrepen iets teweeg te brengen in deze hokkerige kantooromggeving. In een van de kamers stonden twee luidsprekers opgesteld waaruit een eenvoudig liedje klonk. Het maakte de ruimte licht en het uitzicht melancholisch. Verderop in het pand hingen nog meer werken van haar waaronder het prachtige ‘hurry-up-love’.

Malis v.Nunen-01
Malis v.Nunen-02
Marlis van Nunen foto Marcel Kronenburg

Van Wim Warrink was er een verfmachine. Met geweld wordt er door de machine verf de ruimte in gesmeten…

Wim Warrink
Wim Warrink1
Wim Warrink foto's Marcel Kronenburg
schoenen?
En van wie zijn eigenlijk deze slippers? (foto Marcel Kronenburg)

English text
_______________

Groningen (Minerva)

The graduation show of Minerva in Groningen is by now traditionally held in multiple locations. A lot of square footage is required to show the work of all students. The academy has to make do with what spaces are available in the city.

Work from the Fine Art department was shown in the former natural history museum (just like last year) but also in a new location; a former office building. The former post office, which was used in previous years, is now converted into a gym, compelling Minerva to divert to this big, boring, locular, vacant office building elsewhere in the city centre.
No city plan, catalog or any other kind of instruction are available.

We arrived quite early at the former natural history museum; which was probably the reason that there was a janitor mopping the floor. But the thoroughness and duration of the mopping was a bit suspicious. This had to be a performance then; one floor up, large blocks of ice were melting away. Unperturbed, Anna-Lucia Rijff was mopping away the meltwater.

Anna-Lucia Rijff-01
Anna-Lucia Rijff; schoonmaker met het smeltwater in de weer.

Further along, a big noisy installation by Nia Konstantinova drew our attention. She had been given -and taken- a lot of space for her political statements. Strong work, but the exuberance and carnivalesque expression were at the expense of the political eloquence.

Nia Konstantinova1(websiteNiaKonstantinova)Nia Konstantinova.(websiteNiaKonstantinova)jpeg
Nia Konstantinova, foto Marcel Kronenburg

In the basement of the building we were surprised by the much quieter work of Adina Tallberg. A recording of herself, of her hands, was projected in a corner against the walls and some loose partitions, creating a strange layered film. In several other of her works, the same layering and interventions were visible.

Adina Tallberg-videoinstallatie
Adina Tallberg, foto Marcel Kronenburg

Of all the good works shown in the former office building, the only work that really stuck with us is that of Marlis van Nunen. She was able to bring something about in this locular office environment with simple interventions. In one of the rooms, two speakers were positioned, from which a simple song sounded. It made the room light and the view melancholic. Further along in the building, more of her work could be seen, including the beautiful ‘hurry-up-love’.

Malis v.Nunen-01
Malis v.Nunen-02
Marlis van Nunen foto Marcel Kronenburg

Wim Warrink made a paint machine. Violently, the machine throws paint into the space …

Wim Warrink
Wim Warrink1
Wim Warrink foto's Marcel Kronenburg
schoenen?
En van wie zijn eigenlijk deze slippers? (foto Marcel Kronenburg)

Den Bosch / Breda (St. Joost)

English text below
_______________

St. Joost, Den Bosch

Aan ruimte geen gebrek op de academie in Den Bosch. Studenten hebben de mogelijkheid om uit te pakken. Al lijkt deze kans geen trigger voor energieke presentaties.  Deze blijven over het algemeen vrij bescheiden. Werken die een intieme ruimte nodig hebben gaan verloren, maar grotere constructies weten onze aandacht ook niet altijd vast te houden. We komen gelukkig toch enkele werken tegen die ons weten te boeien.

Een presentatie die ons zeker bij blijft is die van Anke van den Brink. Ze heeft zo’n 7 installatieve eilandjes gemaakt van verschillende benaderingen op haar dagelijks leven. Verzamelingen die de relatie tussen herinneren en vergeten onderzoeken. Je ziet stapels foto’s, dia- presentaties, een vreemde combinatie van zeefdruk en videoprojecties en een drieluik van filmclips van 3 sec. van  Anke’s dagelijkse omgeving. Net te kort om het intiem te maken. Ze speelt met deze frictie, om de nieuwsgierigheid van de kijker op te roepen maar net niet te beantwoorden. Op een ander scherm zit ze -alsof ze haar verzamelwoede wil bedwingen- vastgetaped aan een boom. Op weer een andere projectie brengt ze een zwart-wit afbeelding op een ongrijpbare manier tot leven.

01Anke van den Brink
02Anke van den Brink 03 Anke van den Brink
Anke van den Brink  foto's  Sibylle Eimermacher

Een andere kunstenaar die ons overtuigde was Kai Chang. Hij heeft een eigen lokaal ter beschikking gekregen en daar maakte hij met veel gevoel voor de ruimte gebruik van. Verspreid door de ruimte had hij objecten geplaatst die heel fragiel maar krachtig in hun subtiliteit waren. De getoonde werken verwijzen naar Aziatische rituelen en zetten ‘tekens’ in de ruimte. Door de plaatsing van de objecten maakte hij je juist bewust van de leegte ertussen en daarmee zet hij de waarneming bij het publiek op scherp.

Kai Chang
Kai Chang02
Kai Chang foto's; Sibylle Eimermacher

St. Joost, Breda

In het voormalig klooster aan de rand van Breda zit de afdeling Fine Art nog steeds links de hoek om, de trap op en dan verdeeld over drie grote ruimtes. Vertwijfeld staan we in de hal om ons heen te kijken, eerst links- of toch maar rechtsaf? Een jongen schiet ons aan en zegt dat er een performance is op links. We gaan rechts.
Performance zijn goed vertegenwoordigd in Breda. Waarom moeten we direct 1op1 iets beleven, is dat misschien een reactie op Facebook en Instagram? Het ziet er wel naar uit.
Wij waren vroeg. Er was nog niet veel  actie. Met uitzondering van de performance op links. Eerst maar eens de andere werken bekijken:

Wat opvalt zijn een aantal afgestudeerden die een onderzoekende en systematische houding in het werk tonen. Liza Voetman bijvoorbeeld heeft een maand lang, elke dag, op hetzelfde moment naar de lucht gekeken en desbetreffende hemelkleur geprobeerd te benaderen met fotografie, staalkaart, bestaande RAL-nummers en custom verfkleuren. Je ziet dan ook een tijdlijn van verfblikken, foto’s en RAL-vlakken. De presentatie werd mede mogelijk gemaakt door de verfgroothandel.

Liza Voetman
Liza Voetman foto Sibylle Eimermacher

Maud van den Beuken heeft zich een stuk grond van 1m3 toegeëigend in het gazon van de kunstacademie en heeft deze grond verwisseld met haar ‘eigen’ grond (grond van de Gamma). Met een audiotour, verrekijker en kaart worden we via 5 luistersessies naar het stukje grond gestuurd. Hoewel de presentatie over het eigendomsrecht van grond en lucht je aan het denken zet, geeft het Theo &Thea-gehalte van de audiotour (en van haar tekeningen) aan dat het geheel niet zo serieus moet worden genomen.

 Maud van den Beuken Maud van den Beuken2
Maud van den Beuken   foto's; Sibylle Eimermacher

Vera Meulendijks laat veelzijdig werk zien waarin de zeefdrukken op papier en glas, haar mooi uitgewerkte boek en een video op een uiteengevallen beeldbuis allemaal met ambachtelijke precisie gepresenteerd zijn. Dit spreekt vooral aan omdat haar werk juist lijkt voort te komen uit een fascinatie voor vluchtige digitale rasters, pixels en ❤ emoticons :@.

Vera Meulendijks 
Vera Meulendijks2
Vera Meulendijks   foto's; Sibylle Eimermacher

Extra: >>

Thomas Swinkels
Thomas Swinkels (plastic kratje als sokkel) foto Sibylle Eimermacher

English text
_______________

Den Bosch/Breda (St. Joost)

St. Joost, Den Bosch

No lack of space at the academy in Den Bosch. Students have the opportunity to really show their stuff, although this doesn’t appear to be a trigger for energetic presentations. They tend to remain relatively modest. Works that ask for an intimate space are lost here, but larger structures also don’t always manage to hold our attention. Fortunately, we do manage to find some works which fascinate us.

One presentation which certainly does this is that of Anke van den Brink. She has made seven installation-islands signifying different approaches to her daily life. Collections which investigate the relationship between remembering and forgetting. There are piles of photographs, slide presentations, a strange combination of screen print and video projections and a triptych of 3-second movie clips of Anke’s daily environment. Just too short to make it intimate. She plays with this friction, to evoke the curiosity of the viewer but not to answer. On another screen, she is seen taped to a tree – as if she wants to control her hoarding tendency -. On yet another projection she brings a black and white image to life in a very elusive manner.

01Anke van den Brink
02Anke van den Brink 03 Anke van den Brink
Anke van den Brink  foto's  Sibylle Eimermacher

Another convincing artist was Kai Chang. A whole classroom was used for his presentation and he took advantage of this with a great sense of space. Spread through the space, he had placed objects which were very fragile but powerful in their subtlety. The works on display refer to Asian rituals and put ‘signs’ into the space. By the particular placement of the objects, he made you more aware of the voids between them and this way he puts the observation of the audience on edge.

Kai Chang
Kai Chang02
Kai Chang foto's; Sibylle Eimermacher

St. Joost, Breda

In the former convent on the outskirts of Breda, the Fine Art department is still located around the corner and up the stairs, divided into three main areas. Slightly confused, we stand in the hall looking around us, first left or first right? Then someone comes up to us to tell us there is a performance on the left. We decide to go right.
Performances are well represented in Breda. Why do we need to experience something directly one on one? Might this be a response to phenomena such as Facebook and Instagram? It appears so.

We were a bit early. There was not much going on yet, with the exception of the performance on the left. But let’s first look at the other works:

What stands out is the fact that a number of graduates demonstrate an investigative and systematic approach in the work. Liza Voetman for example, has looked at the sky every day at the same time for a month, and then tried to approach the relative colours of it using photography, sample cards, existing RAL numbers and custom paint colours. You are presented with a timeline of paint cans, photos and RAL surfaces. The presentation was made possible by the paint wholesalers.

Liza Voetman
Liza Voetman foto Sibylle Eimermacher

Maud van den Beuken has appropriated a plot of 1m3 for herself in the lawn of the art academy and swapped the land on it with her ‘own’ land (bought at a hardware store). With an audio tour, binoculars and a map, we are guided to this plot through five listening sessions. Although the presentation about the ownership of land and air did provide you with something to think about, the Theo & Thea-content of the audio-tour (and of her drawings) imply that the whole presentation should not be taken too seriously.

 Maud van den Beuken Maud van den Beuken2
Maud van den Beuken   foto's; Sibylle Eimermacher 

Vera Meulendijks shows versatile work in which the silk-prints on paper and glass, her beautifully executed book and a video on a disintegrating television screen are all presented with artisan precision. This is particularly appealing because her work precisely seems to stem from a fascination with volatile digital screens, pixels and ❤ emoticons: @.

Vera Meulendijks 
Vera Meulendijks2
Vera Meulendijks   foto's; Sibylle Eimermacher

Extra: >>

Thomas Swinkels
Thomas Swinkels (plastic kratje als sokkel) foto Sibylle Eimermacher

Maastricht (ABKM)

English text below
_______________

In Maastricht is het warm. De fine arts afdeling heeft een eigen locatie naast de academie(fabriek): een mooi oud pand waarin de 11 eindexamenstudenten alle ruimte krijgen om hun eindexamenwerk te presenteren. Een kleine groep, waardoor er rust, ruimte en aandacht is om tot een goed eindresultaat te komen. Wij hadden hierdoor alle rust het werk stuk voor stuk te bekijken, zonder dat we werden afgeleid. Fijn dat we naar werkstukken en presentaties mochten kijken die terecht om aandacht vroegen, zonder dat er ongewenste inmenging was van anderen of andere werken.

Iemand voor wie dat zeker gold is Stef van den Dungen. Naar aanleiding van triviale gebeurtenissen, werden er door Stef kleuren gekozen. Zo koos hij ervoor een muur dezelfde blauwe kleur te geven als de geparkeerde auto die naast de tentoonstellingsplek opgesteld stond.
En van een voetbalwedstrijd uit de top tien grootste risicowedstrijden werden de kleuren van beide teams door Van den Dungen vermengd, zodat de ‘kraker’ Galatasaray vs Fenerbahçe een geschikte kleur oplevert. In dit geval voor een woonkamer.

Stef van den Dungen
Stef van den Dungen. (foto Sibylle Eimermachter)

Felix Dorer zocht in zijn één op één performance het directe contact met het publiek. Moeiteloos slaagt hij in zijn opzet. Middels een voordracht van een persoonlijk voor de bezoeker uitgekozen fragment, stuurt hij stuk voor stuk zijn verhaal de wereld in.

Felix Dorer
Felix Dorer (foto Sibylle Eimermachter)

Sara Bachour toont filmbeelden van gebruiksobjecten van dierfiguren en geeft de dieren met verzonnen verhalen een fictief verleden.
Kitscherige dierobjecten zoals een geglazuurde aardenwerken asbak in de vorm van een schildpad, worden vanuit een vast standpunt van dichtbij gefilmd. De objecten draaien langzaam rond tegen een zwarte achtergrond. In het Italiaans vertelt een vrouwenstem over elk object een sprookjesachtig verhaal.

Sara Bachour
Sara Bachour (MK) 
Sara Bachour - videoinstallatie 
(foto boven Sibylle Eimermachter, onder Marcel Kronenburg)

Voor de videoinstallatie van Kim Reijntjens (The Ingenue and Props), heeft Kim de ruimte aangekleed als een filmset. Een rood tapijt die niet allen als de rode loper fungeert maar ook als een oneindige achtergrond en een backstage. Een film groot geprojecteerd op de muur toont een meisje dat een pruik opdoet en dan zonder dat je het geluid hoort gaat vertellen (acteren). In de ruimte klinkt een mannelijke stem die op een indringende manier opdrachten geeft (aan haar?).

Kim Rijntjes (MK)
Kim Reijntjens - videoinstallatie (foto Marcel Kronenburg)
Hester van Tongerlo
Hester van Tongerlo (foto Sibylle Eimermachter)
Gladys Zeevaarders
Gladys Zeevaarders (foto Sibylle Eimermachter)
Dina Dressen
Dina Dressen (foto Sibylle Eimermachter)

English text
_______________

Maastricht (ABKM)

It is hot in Maastricht. The fine arts department has its own location next to the academy (factory): a beautiful old building where the graduating students are given a lot of the space to present their graduation work. This year consists of a  small group of 11 students, which means there is calm, space and attention, resulting in a good end result. For us it meant we could take the time to really view all the works piece by piece, without being distracted. It was wonderful to be able to look at works and presentations which rightly asked for attention, without there being unwanted interference by other people or other works.

This certainly goes for Stef van den Dungen. Certain colours were chosen by Stef, based on trivial events. For example, he chose to paint a wall the same colour blue as the car that was parked outside the exhibition space.
And from a soccer match from the top ten largest risk matches, the colours of both teams were mixed by Van den Dungen, so that a suitable colour arose for the ‘hit match’ Galatasaray vs Fenerbahçe. In this case, for a living room.

Stef van den Dungen
Stef van den Dungen. (foto Sibylle Eimermachter)

Felix Dorer aimed for direct contact with the visitors in his one to one performance. He effortlessly succeeds in his intention. Via a recitation from a fragment chosen especially for each individual person, he sends his story into the world piece by piece.

Felix Dorer
Felix Dorer (foto Sibylle Eimermachter)

Sara Bachour shows footage of everyday objects of animal figures and gives the animals a fictitious past with fabricated stories.
Kitschy animal objects such as a glazed ceramic ashtray in the shape of a turtle, are filmed close up from a fixed position. The objects slowly rotate against a black background. A female voice tells a fairy tale-like story about each object.

Sara Bachour
Sara Bachour (MK) 
Sara Bachour - videoinstallatie 
(foto boven Sibylle Eimermachter, onder Marcel Kronenburg)

For her video installation (The Ingenue and Props), Kim Reijntjens has turned the space into a film set. A red carpet serves not only as a red carpet but also as an infinite background, and a backstage. A movie projected onto the wall shows a girl putting on a wig and then starts talking (acting) without the visitor being able to hear the sound. At the same time, the sound of a man’s voice can be heard, giving (her?) instructions in an intrusive way.

Kim Rijntjes (MK)
Kim Reijntjens - videoinstallatie (foto Marcel Kronenburg)
Hester van Tongerlo
Hester van Tongerlo (foto Sibylle Eimermachter)
Gladys Zeevaarders
Gladys Zeevaarders (foto Sibylle Eimermachter)
Dina Dressen
Dina Dressen (foto Sibylle Eimermachter)

Den Haag (KABK)

English text below
_______________

De academie in Den Haag heeft een heel eigen sfeer in een gebouw vol bedrijvigheid waar je door allerlei gangen en kamers je weg moet zien te vinden. Er is dan ook geen overkoepelend beeld van de presentaties te schetsen, behalve dat ze steeds in hun eigenheid verrassen. Het werk is gevarieerd en lijkt te zijn ontstaan zonder dat studenten elkaar onderling veel hebben beïnvloed. Persoonlijke fascinaties zijn overigens goed terug te zien. Van het uitgeven van google-paspoorten, een machinerie die op haar eigen techniek reflecteert tot fantasieschilderijtjes, een klimzeilinstallatie of hamsterkooien.

Zo liet Jeroen bij het Consulaat van Google, een presentatie van Roos Groothuizen, zijn eigen telefoon scannen op interesses/talen/leeftijd volgens Google.

01
Roos Groothuizen: “Consulate of Google” (foto Sibylle Eimermacher)

De installatie van Mickey Yang betovert op het eerste gezicht. Bewegend en sculpturaal beeld brengt zij elkaar versterkend bij elkaar.

02
03
Mickey Yang (foto Sibylle Eimermacher)

Abel Wolff toonde een ‘zichzelf’ onderzoekende scan- en tape installatie. Een nostalgische mediaopstelling met het uitgerekte geluid van een cassettebandje. Tegelijkertijd werd er een scan gemaakt van een bewegend sheet, het resultaat popt-up op een beeldscherm als een uitgerekte afbeelding.

04
05
Abel Wolff (foto Sibylle Eimermacher)

Liza Pace toont een goed gevoel voor materiaalgebruik en neemt gevonden voorwerpen op een eigenaardige manier onder handen en geeft ze een plek in de ruimte. Door de tactiliteit en het kleurgebruik creëert ze een eigen sfeer, ergens tussen viezigheid en schoonheid in.

06 
07
Liza Pace (foto Sibylle Eimermacher)

English text
_______________

The Hague (KABK)

The academy in The Hague has a unique atmosphere in a building full of activity where you have to find your way through all sorts of corridors and rooms. It is therefore difficult to sketch an overall view of the presentations, except for the fact that they all continue to surprise, each in their own individuality. The work is varied and seems to have arisen without the students having influenced one other so much. Personal fascinations are clearly reflected; From the issuing of google-passports and a machinery reflecting on its own technique, to fantasy paintings, a climbing sail installation or hamster cages.
For example, Jeroen had his own phone scanned on interests / languages / age according to Google at the “Consulate of Google”, a presentation by Roos Groothuizen.

01
Roos Groothuizen: “Consulate of Google” (foto Sibylle Eimermacher)

Mickey Yang’s installation is instantly enchanting. She brings together moving and sculptural images in a way they mutually reinforcing one another.

02
03
Mickey Yang (foto Sibylle Eimermacher)

Abel Wolff showed a ‘self’ investigating scan- and tape installation. The stretched sound of a cassette tape made it a nostalgic media setup. Simultaneously, a scan was made of a moving sheet, the result of which pops up on a screen as a stretched image.

04
05
Abel Wolff (foto Sibylle Eimermacher)

Liza Pace shows a good feel for materials, taking on found objects in a peculiar way and giving them a place in the space. Using the tactility and the use of colours, she creates a unique atmosphere, somewhere between filth and beauty.

06 
07
Liza Pace (foto Sibylle Eimermacher)

Amsterdam (Rietveld)

English text below
_______________

We waren 4 uur te vroeg, het was bloedheet. We kwamen op de eerste dag van de eindexamententoonstelling, het was 12.00 uur en pas om 16.00 uur zou de show beginnen. Gelukkig begon er om 14.00 uur een preview voor genodigden. (Há een VIP-show!) Op ons lijf geschreven, natuurlijk. Ondertussen liepen we natuurlijk al gewoon rond en veel van het werk was in alle rust al te pre-previewen. Er werd nog een beetje ingericht, een sokkeltje verschoven, wat kaartjes neergelegd. We namen rustig de tijd.
Informatie is schaars en wat er is vinden we weinig overzichtelijk. De A-5-jes met de korte tekstjes en kleine onduidelijke afbeeldingen vormen tezamen de catalogus. Niet veel om mee naar huis te nemen.
Net als voorgaande jaren blijft het een tentoonstelling in schoollokalen, maar onze indruk is goed en het werk dat gemaakt wordt is divers en afwisselend. Studenten kunnen hier hun eigen weg kiezen: veel ruimtelijk werk, installaties, een performance, film & videowerk, grote prints. Weinig schilders overigens en wat er wordt getoond wordt door ons niet bijzonder gewaardeerd. Een aantal kunstenaars worden hier uitgelicht.

De onderzoekende Zwitser; Bastien Gachet die ons wist te raken met zijn huilende deur, bijvoorbeeld. Technisch vernuft en subtiel. Bastien blaast leven in gewone, alledaagse dingen, bijvoorbeeld verwarmingsbuis. Vergroot ze uit of maakt het juist klein.

rietveld-rgz-06-web rietveld-rgz-07-web
Bastien Gachet's kacheltje / foto's Rob Groot Zevert

Dan Wouter Paijmans. Zijn werk was vervlochten met werk van een andere afstudeerder. Dat leverde niets op voor die ander, Paijmans werk echter bleef fier overeind. Zijn aluminium-wandobject met trap en alu-schilderij vind we klasse. Ook het stellingkastje was fijn.

rietveld-rgz-01-webPijmansMdG
Wouter Paijmans, foto links Rob Groot Zevert / rechts Marjolein de Groen

Dan Michan Mijsbergh met Supor Saly Sinks. Een installatie van (ijs)bergen (what’s in a name) en andere onduidelijke, rommelige vormen, opgebouwd met herkenbare materialen; een taartvorm, een omgekeerde badkuip, zacht roze schuim, pur schuim, papier-maché, zilverfolie. Marjolein kon het niet bekoren, maar Rob voelde wel een connectie. Je moest even dóór alle materialen heen prikken als het ware en het beeld als één geheel aanschouwen, even vergeten dat je onderdelen herkende, waardoor plots de grote banale wereld zich kon openbaren of in ieder geval dan toch fragmenten ervan.

rietveld-rgz-10-webMichan Mijsbergh-01-MdG
Michan Mijsbergh, foto links Rob Groot Zevert / rechts Marjolein de Groen

Een grote kale ruimte met strandstoeltjes. Dat was ogenschijnlijk het werk van Johan Jenson Kjeldsen. We stonden voor een gesloten deur en konden alleen naar binnen gluren. Na 14.00 uur was de deur open en bleek de laminaatvloer binnen van gips en de strandstoeltjes van pvc-buis en plastic boodschappentasjes… Bij elke stap die je in de ruimte zetten krakte de vloer onder je voeten stuk. Mooi gevonden thema en goed uitgevoerd, verrassend werk.

rietveld-rgz-11-web
Johan Jenson Kjeldsen, foto Rob Groot Zevert

Per ongeluk kwamen we terecht bij het werk van Anna Grey, het glasmeisje. Als enige afstudeerder van de glasafdeling staat ze met haar werk tussen de Fine art afstudeerders en waarom ook niet! De kwetsbare glazen wand, die bij elkaar gehouden wordt door transparant elastisch koord. Je ging er automatisch voorzichtig en zacht van bewegen, prachtig!!

AnnaGray-02-MdG 
AnnaGray-03-MdG AnnaGray-04-MdG
Anna Grey / foto's Marjolein de Groen

Een goed jaar, dit Rietveldjaar.

English text
_______________

Amsterdam (Rietveld)

It was the first day of the graduation exhibition in Amsterdam, it was noon and it was scorching hot. We arrived four hours early, but luckily we found out that a preview would be starting at 14 o’clock. Perfect, a VIP show! Meanwhile, we had already been walking around ‘illegally’ as much of the work was already on show anyway. Some people were finishing up installing their work, moving a pedestal, putting down their contact cards, etc. We calmly took our time.

Information at this exhibition is hard to find, and when you do, it is disorganised. The small leaflets with short texts and small, unclear images, together form the catalogue. Not much to take home.
Just like previous years, the show is restricted to an exhibition in classrooms, but the works are diverse, varied and leave a good impression. It is clear that students can choose their own path here: there are many sculptures, installations, a performance, film & video works and large prints. There are not many painters by the way, and the paintings which are presented cannot really earn our appreciation. A few artists are highlighted below.

The researching Swiss: Bastien Gachet managed to touch us with his crying door for example. Technically ingenuitive and subtle at the same time. Bastien breathes life into ordinary, everyday objects such as a heating pipe, by enlarging or shrinking them.

rietveld-rgz-06-web rietveld-rgz-07-web
Bastien Gachet's kacheltje / foto's Rob Groot Zevert

Wouter Paijmans’ work was intertwined with the work of another graduate. This did nothing for the other, whereas Paijmans’ work remained superbly standing. His aluminium wall object with stairs and his aluminium painting are high class. The shelving rack was also pleasant.

rietveld-rgz-01-webPijmansMdG
Wouter Paijmans, foto links Rob Groot Zevert / rechts Marjolein de Groen

Michan Mijsbergh and Supor Saly Sinks made an installation of mountains and other obscure, messy shapes built using recognisable materials; a cake pan, a turned over bathtub, soft pink foam, PUR foam, papier-mâché, silver foil. It didn’t appeal to Marjolein, but Rob did feel a connection. You had to prick through all materials as it were, and see the image as a whole, forgetting for a moment the fact that you recognise loose components. This way, the great mundane world could reveal itself momentarily, or at least fragments of it.

rietveld-rgz-10-webMichan Mijsbergh-01-MdG
Michan Mijsbergh, foto links Rob Groot Zevert / rechts Marjolein de Groen

A large, bare room containing beach chairs. This turned out to be the work of Johan Jenson Kjeldsen. We were standing behind a closed door and could only peek inside. After 14:00 pm however, the door was opened, and the laminate turned out to be plaster, the beach chairs made of PVC pipe and plastic shopping bags… With every step you took in the space, the floor beneath your feet cracked and broke. A well found theme resulting in well executed, surprising work.

rietveld-rgz-11-web
Johan Jenson Kjeldsen, foto Rob Groot Zevert

We accidentally ended up at the work of Anna Grey, the glass girl. She is the only graduate of the glass department whose work has been exhibited among the fine art graduates and why not! Her vulnerable glass wall, held together by transparent elastic cord made you automatically move gently and softly; wonderful!!

AnnaGray-02-MdG 
AnnaGray-03-MdG AnnaGray-04-MdG
Anna Grey / foto's Marjolein de Groen

A good year, this Rietveld Year.

Utrecht (HKU)

English text below
_______________

Weer goed om in Utrecht te zijn: de plek, de ruimte, de sfeer. Precies wat je hoopt als je naar een eindexamenshow gaat kijken. We zijn op de preview. De toon als je binnenkomt is goed, iedere student heeft een A5 met een tekstje en afbeelding en er is een forse catalogus. HKU presenteert zich professioneel.
Geen werk op de begane grond dit jaar, de presentatie begint op de eerste verdieping. We dwalen van het ene werk naar het andere, meestal kleine solo’s maar niet alles hangt consequent bij elkaar. Bij gelegenheid is er gekozen voor de beste plek voor het werk.

Ik ben verrast als ik achter een gordijntje Jaap serieus mee zie doe aan een performance. Onbegrijpelijk overigens wat hier precies gaande is. Maar Tami Harmony Panik Vibberstoft(*) is overtuigd in haar performance. Jaap volgt de aanwijzingen van de computer, die worden geprojecteerd. Er volgt een strak schema van geregisseerde handelingen. Het intrigeert en achteraf behoort de performance van Tami tot het meest spraakmakende van die middag. Wanneer ik aan de Utrechtse eindexamenshow denk, denk ik het eerst aan Tami. Maar er waren nog meer interessante kunstenaars.
(*) Tami is momenteel deel van het kunstenaarsduo: apperaat

Tami Harmony Panik Vibberstoft
Tami Harmony Panik Vibberstoft / foto HKU webssite

Danbee Choi maakt esthetische video’s die me verleiden. Ze bewegen langzaam van vloeibaar naar gestold…heldere beelden in snoeperige kleurstellingen. Tussen concreet en abstract en het wisselt in schaal. Trap ik erin, is het obligaat of gedateerd? Nee de verleiding om nog een keer te kijken is groot. Niet ongemakkelijk zoals de performance van Tami maar aantrekkelijk en een beetje snoeperig.

Danbee-Choi -01- MdG
Danbee Choi -02- MdG
Danbee Choi - videostills / foto'a marjolein de groen

Dit jaar zijn er minder schilders dan vorig jaar. Ze geven wel stof tot discussie maar beklijven niet. Ze zijn minder virtuoos, met uitzondering van Jurre Tijs Blom, met zijn fotografische schilderijen. Vreemde momenten die hij vastlegt, vreemde uitsneden en grote doeken. Niemand die door heeft dat ze geschilderd zijn en de hoofdpersonen zijn in een verhaal. De schilderijen zijn bijna per ongeluk gekozen momenten binnen al deze verschillende verhalen.

Jurre Tijs Blom-01- foto via website Dooyewaard stichting
Jurre Tijs Blom-02- foto via website Dooyewaard stichting
Jurre Blom / foto's via website Dooyewaard stichting

English text
_______________

Utrecht (HKU)
It’s good to be back in Utrecht: location, space and atmosphere are exactly what one would hope for when visiting a graduation exhibition. We visit the preview. The right mood is set from the start; every student is presented on small individual leaflets with text and an image of their work and besides this, a substantial catalogue is available. The HKU presents itself in a  professional way.
Leaving the ground floor unused this year, the presentation of works starts on the first floor. We wander from piece to piece. The work is mostly presented in small solo’s, but not all the works are positioned together in a consequent manner. In some cases, the choice of the best spot for a particular artwork is chosen over strictly presenting works by the same artist together.

I peek behind a curtain and am surprised to see Jaap seriously partaking in a performance. Although it is quite difficult to understand what exactly is going on here, Tami Harmony  Panik Vibberstoft (*) is convincing in her performance. Jaap follows projected computer instructions and a strict schedule of directed movements follows. It’s an intriguing performance and in hindsight, Tami’s work is among the most remarkable works we have seen. When I think about the exhibition in Utrecht, she is the first person that pops up in my head. But there were also some other interesting artists.
(*) Tami is currently participating as the artist duo: apperaat

Tami Harmony Panik Vibberstoft
Tami Harmony Panik Vibberstoft / foto HKU webssite

Danbee Choi creates aesthetic videos which work seductively. Clear images with candy-like colour settings, change slowly from liquid to solid, from recognisable to abstract, shifting in scale. Am I being fooled, is it essential or outdated? No, the temptation to come back and view the video’s again is strong. It’s not uncomfortable, like Tami’s performance, but very attractive and rather sugary.

Danbee-Choi -01- MdG
Danbee Choi -02- MdG
Danbee Choi - videostills / foto'a marjolein de groen

There are fewer painters this year. Their paintings give room for thought but do not really leave a lasting impression. They show less virtuosity than last year, with the exception of Jurre Tijs Blom and his photographic paintings. On large canvasses, he portrays odd moments which are weirdly cropped. It is almost unnoticeable that these works are actually painted. They represent characters in the middle of a story. The images seem to be almost accidentally chosen moments within all these different stories.

Jurre Tijs Blom-01- foto via website Dooyewaard stichting
Jurre Tijs Blom-02- foto via website Dooyewaard stichting
Jurre Blom / foto's via website Dooyewaard stichting

Ernstig Geschikt! 2015 (algemeen)

Alle fine-art afdelingen van de kunstacademies van Nederland zijn bezocht. Per academie verschijnt er een verslag, met een selectie van de talentvolste  kunstenaars. Tenslotte zullen van de geselecteerde kunstenaars voor Ernstig Geschikt! ’15 korte reviews verschijnen. De scouts voor dit jaar zijn: Sibylle Eimermacher, Marjolein de Groen, Jeroen Glas, Rob Groot Zevert, Lieven Hendriks, Marcel Kronenburg & Jaap Kroneman. Curatoren voor de tentoonstelling zijn Rob Groot Zevert & Lieven Hendriks,

Binnenkort maken we eindselectie van de deelnemers bekend, die krijgen dan in deze week een uitnodiging van Ernstig Geschikt om deel te nemen aan de tentoonstelling. Deze opent op 2 oktober en duurt t/m 25 oktober.

Presenting: Santeri Taurula

English text below
——————-
Santeri Taurula
Academie: Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten Den Haag
Werken in de expositie: Untitled (mixed media, 220 x 180 cm, 2014) & Untitled (mixed media, 110 x 85 cm, 2014)

Ernstig Geschikt-42

Santeri Taurula maakt mooi evenwichtige werken, allen van gelijkmatig niveau. Het zijn zorgvuldige composities. In de basis is het werk abstract, constructivistisch. Ook associaties met plattegronden dringen zich op.

Ernstig Geschikt-43

Met piepkleine ingevingen maakt Santeri monumentale opmerkingen. Verder maakt Taurula gebruik van onderdelen die al in de ruimte aanwezig zijn, waardoor het werk logisch op z’n plaats lijkt; een ijzeren staaf, een scheur in de achterwand, een verkleuring van de vloer. Alledaagse voorwerpen als een handdoek en wegwerpmaterialen zoals een roerstok uit een verfemmer, plakband en plakplastic worden terloops gebruikt, evenals gevonden voorwerpen of afval. De ingrepen zijn onderdelen van het werk zonder dat het trash wordt.

Toeval regeert, zo lijkt het werk uit te dragen, alsof de werken per ongeluk tot stand zijn gekomen.

Fotografie: Joost van Ophem

———————
Santeri Taurula
Academy: Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten Den Haag
Work in the exhibition: Untitled (mixed media, 220 x 180 cm, 2014) & Untitled (mixed media, 110 x 85 cm, 2014)

Ernstig Geschikt-42

Santeri Taurula makes nicely balanced works, all of a uniform level. They are careful compositions. In the basis the work is abstract, constructivist. Associations with floor plans also come up.

Ernstig Geschikt-43

With tiny inspirations Santeri makes monumental comments. Furthermore, Taurula makes use of components which are already present in the room, making the work appear logically in place; an iron bar, a crack in the wall, a discolouration of the floor. Everyday objects such as a towel or disposable materials such as a stirring stick in a bucket of paint, tape and adhesive plastic are used casually, as well as found objects or debris. The interventions are part of the work without becoming trash.

Coincidence reign , the work seems to imply, as if the work accidentally came into being completely accidentally.

Photography: Joost van Ophem