Kunstenaars ’16

De selectie is bekend.
Dit zijn de 7 geselecteerde kunstenaars voor dit jaar:  2016.

Monique van de Ven (Den Bosch, AVK St. Joost)

Alex Andropoulos (Den Haag, KABK)

Didi Lehnhausen (Amsterdam, Rietveld)

Michiel Ubels (Maastricht, MAFAD)

Krista Smulders  (Maastricht, MAFAD)

Arash Fakhim (Arnhem, ArtEZ)

 

Rick (Ricardo) van Eyk (Utrecht HKU)

De tentoonstelling Ernstig Geschikt! 2016  vindt plaats van 3 sept. t t/m 25 sept.
De opening is op 3 sept. aanvang 16.00 uur (met terras en drankjes, toespraak etc.) bij Studio Omstand. Van Oldenbarnveldtstraat 92 A, Arnhem
Tijdens de opening zal Alex een performance geven (als onderdeel van zijn installatie)
Meer nieuws volgt.

 

 

Advertenties

Rotterdam (Willem de Kooning Academie)

Door Marjolein de Groen en Bram Kuypers
foto’s Bram Kuypers (BK)

Bij het betreden van de Willem de Kooning Academie valt direct op dat de hele academie in één stijl is vormgegeven. Alle afdelingen hebben een eigen logo en naam; hier is ruimte voor experiment!
We zijn nieuwsgierig en lopen direct door naar Fine Art, dat nu Autonomous Practices heet, om te zien hoe de afdeling zich staande houdt. Slechts een kwart verdieping is voor Autonomous Practices ingericht. Dit is weinig en de ruimte is dan ook vrij volgestouwd. We zijn in verwarring over wat werk is en wat niet. Er zijn een hoop experimenten gaande waarin soms toeschouwers en studenten worden betrokken.
In de rest van het gebouw is een zelfde tendens zichtbaar. Vooral op de designafdelingen hebben afstudeerders experimenten en geëngageerde projecten ontwikkeld. Dit past in een trend die over de gehele linie van de kunsten en academies zichtbaar is. Het is de vraag of dit op de Willem de Kooning goed heeft uitgepakt. Alle projecten staan afzonderlijk op een eiland en doet daarmee meer denken aan een vakbeurs dan aan een kunstexpositie. Daarnaast vragen geëngageerde projecten een engagement van de toeschouwer. Of deze daartoe bereid is, is zeer de vraag.

Een impressie:

01-WdKA2016
02-WdKA2016 
03-WdKA2016
04-WdKA2016 
05-WdKA2016 
06-WdKA2016 \
07-WdKA2016-Tim Demper
(onderst foto werk van Tim Demper)

 

Amsterdam (Gerrit Rietveld Academie)

Door Marjolein de Groen en Lieven Hendriks
foto’s Marjolein de Groen (MdG)

Op zondagochtend zijn wij een van de eersten die het oude Rietveldgebouw bezoeken. Het gebouw raakt steeds meer omsloten door andere bebouwing, jammer is dat. Eigenlijk is de eindshow op het Rietveld de laatste jaren altijd op dezelfde manier georganiseerd. We kunnen alles dan ook gemakkelijk vinden; Fine Art op de bovenste twee verdiepingen van het hoofdgebouw.
Informatie over de studenten is ook weer als vanouds: niet zo gemakkelijk te vinden en her en der verspreid. Van klaslokaal naar klaslokaal. In sommige lokalen zijn kleine solo’s ingericht, andere ruimtes zijn als groepstentoonstelling ingericht. De werken lijken zo bij elkaar gezocht, dat het moeilijk te zien is wat van wie is en waar het één overgaat in het ander.

Het ijsobject So long van Yoojin Lee valt op. Het is werk uit een performance installatie met de titel ‘aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa’ met foto’s van het Rietveldgebouw en met de wandcontactdoos verdelers zag ik thuis. Ik begrijp het nog niet helemaal, maar het is wel mooi.

(MdG) Yoojin Lee
(MdG) Yoojin Lee

Later komen we goed videowerk tegen van Annahita Asgari: The Dive. Mooi getimed, prachtig van kleur en spannend, zeker als je last hebt van hoogtevrees. Mooi werk: geschikt, zeker! maar ernstig geschikt? Dat is nog de vraag.

(MdG) Annahita Asgari
(MdG) Annahita Asgari

Op alle academies kom je de verzamelaars tegen: kunstenaars die installaties maken van losse, verzamelde objecten met materialen als keramiek, stof en purschuim. Ze lijken semi-nonchalant een soort anti-estethiek te bedrijven. Tikkie punk. Hier zien we Jakob Sjoberg die het goed doet. Scherper en rauwer dan veel van zijn soortgenoten.

(MdG) Jakob Sjoberg
(MdG) Jakob Sjoberg

We blijven lang stil staan bij het werk van Didi Lehnhausen. Wat zijn het? Foto’s? Schilderijen? Objecten? Het ziet er zeer overtuigend en zelfverzekerd uit. We kunnen er een hele tijd naar kijken en zijn benieuwd wat ze ons in de toekomst nog meer zal laten zien. Totaal Ernstig Geschikt zeggen wij. Een kunstenaar die als het over de presentatie gaat, totale controle laat zien. Veelbelovend!

(MdG) Didi Lehnhausen
(MdG) Didi Lehnhausen
(MdG) Andreas Maul
(MdG) Andreas Maul
 (MdG) Cleo Scheibe
(MdG) Cleo Scheibe
 (MdG) Olle Stjerne
(MdG) Olle Stjerne
 (MdG) Simon Becks
(MdG) Simon Becks

 

 

Den Haag (Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten)

Door Marjolein de Groen en Bram Kuypers
foto’s Marjolein de Groen (MdG) en Bram Kuypers (BK)

De Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag is gehuisvest in twee enorme gebouwen. Hierin vindt ook de eindexamenexpositie plaats.
Op de bijgeleverde kaart is het soms moeilijk af te lezen wie wat gemaakt heeft. Zo ontmoeten we een klein hondje en als we opkijken, zien we de ogen van diezelfde hond ons vanaf een groot vlak aankijken. De maker voelt blijkbaar zo’n sterke band tot de hond dat deze het eindexamenwerk mag bewaken. Grappig, vooral omdat het hondje zelf ook aanwezig is. We weten alleen niet wie het gemaakt heeft.

Pleunie Franke is gefascineerd door de relatie tussen ruimte en tijd. In haar ruimte hangen twee klokken aan de wand die verschillende tijden weergeven. Hier tussenin ligt een ruimte, maar dan wel in de tijd. Is de ruimte voor ons te bereiken of bestaat ze alleen een parallelle wereld? Ook toont Franke twee sculpturen van schuimrubber. Bij de ene sculptuur zijn het tegels, die langzaam maar zeker wegzakken in het schuim. Bij de andere is het juist het schuim dat onder zijn eigen gewicht wegzakt en vervormt. Door hun subtiliteit zijn dit heel spannende beelden.

 (BK) Pleunie Franke 
(BK)exept (Right-botom MdG) Pleuni Franke

Van een afstand hoor je het werk al van Alexander Andropoulos; vijf masten van latjes met daaraan ventilatoren, vlaggetjes en bellen. De vlaggen waaien en de bellen klingelen. Het komt etnisch over maar van welke etnische groep blijft in het ongewisse. Als je je laat meevoeren naar een imaginaire plaats waar je deze objecten tegen zou kunnen komen, waan je je even buiten de keramiekruimte waar Andropoulos ze heeft opgesteld. Lukt dat niet, dan is het nog steeds prachtig.
Het werk is onderdeel van een performance. Nathalie van der Lely schreef hierover in het blog Jegens & Tevens:  Andropoulos drumde, streek met een strijkstok over bekkens, rammelde met zijn schoenzolen en bewerkte op een megafoon… Het was bizar, bijzonder en magisch tegelijk… deden de 20 minuten omvliegen en beseffen dat dit een performance was die je niet wilt missen.
http://jegensentevens.nl/2016/07/kabk-graduation-2016-viva-la-performance/

(BK) Alexander Andropoulos
(BK-L)(MdG-R) Alexander Andropoulos

Wat verder nog opviel:
De grote verscheidenheid onder de exposanten. Hier hebben docenten, studenten niet opgelegd wat goed en fout is. Dit is plezierig omdat je zo telkens weer verrast wordt.
Zo toont de Iraans Negar Kashian schilderijen die zeer traditioneel lijken. Zijn het soms taferelen uit duizend en één nacht?
Loop je bij Anatole de Benedictis de wereld van een graficus uit de jaren 30 binnen. De Benedictus houdt van het potlood.

 (BK) Anatole De Benedictis

(BK) Anatole De Benedictis

en kan Tobias Lengkeek zijn skateboard-verleden botvieren in de expositie zelf, waar hij bijna (!) tegen zijn mooiste schilderijtje aan skate.

 (BK) Tobias Lengkeek
(BK) Tobias Lengkeek

 (BK) Puck Schot
(BK) Puck Schot


(MdG-top) (BK -botom2) Candela Bado
(MdG-top) (BK-botom2) Candela Bado


 (Mdg) (BK) Suzie van Staaveren
(MdG-left) (BK-2right) Suzie van Staaveren


 (MdG) Maria Bigaj
(MdG) Maria Bigaj


 (BK) Anna Lotte Peperkamp
(BK) Anna Lotte Peperkamp


 (BK) Daniel Dmyszwicz
(BK-L)(MdG-R) Daniel Dmyszwicz

Breda / Den Bosch (Akademie voor Kunst en Vormgeving St. Joost)

Door Marjolein de Groen en Lieven Hendriks
foto’s Marjolein de Groen (MdG)

We bezoeken vandaag de eindexamenexpositie van de Akademie voor Kunst en Vormgeving St. Joost. Eerst in Breda en daarna in Den Bosch.

Breda (AKV St. Joost)
De academie van Breda is gevestigd in een oud klooster en seminarie aan de rand van de stad. Het zou een perfecte plek kunnen zijn om in alle rust en vrijheid tot bloei te komen. Maar de richting Fine Art is klein en in dit isolement lijkt het best lastig om een plek te veroveren tussen het geweld van design, dat hier oververtegenwoordigd is.

Op de gang komen we een intrigerend werk tegen van Amda van Wijk. Later zien we een werk met natte klei, water en een zwart gebakende kist. Het is meteen raak: de ornamenten van een plafond in natte klei op de grond. Het is vreemd en wat ons betreft zeker een geslaagd werk.Het werk bestaat bij de gratie van een groot vloeroppervlak. Het is de vraag of we deze presentatie in Arnhem recht kunnen doen.

(MdG) Amanda van Wijk
(MdG) Amanda van Wijk

Ruben van Mols (Bron Mr.Motley)
Ruben van Mols (Bron Mr.Motley)
Robin-van-Hekezen (Bron-LostPainters)
Robin v. Hekezen (Bron-LostPainters)

Den Bosch (AKV St. Joost)
De afdeling van de st. Joost in Den Bosch: Wat een fijn, ruim en licht gebouw met lekker veel werkruimte. De tentoonstelling is verdeeld over vijf ruimtes en in iedere ruimte is een tentoonstelling samengesteld met eigen informatieblad.
De studenten krijgen ruim baan. De academie gunt het ze blijkbaar om de ruimte te nemen en dit betaalt zich uit. Af en toe is het gewoon een goede tentoonstelling, en dat zie je niet vaak op een eindexamenshow. Meestal blijft de kwaliteit van de afzonderlijke werken wat achter bij die van de tentoonstelling.

Er zijn meer studenten die opvallen maar we zijn het eens over de kwaliteit van Monique van de Ven. Eerst zien we een tafel met een zwaar tafelblad van keramiek en een keramische poot. Als je even door je knieën gaat, blijkt aan de onderkant nog een heel tafereel te zitten. Raar maar waar. In een andere ruimte komen we het wonderlijke werk tegen met de titel (heb ik het goed onthouden?!) “Er passen 2 sushi ‘s in een ananas”: een miniatuurwereld in keramiek rondom een pallet met een keramische bovenvlak. Kijk en beoordeel dit absurde spektakel zelf. Ernstig geschikt!

(MdG) Monique van de Ven
(MdG) Monique van de Ven
(MdG) Bob-Lathouwers
(MdG) Bob-Lathouwers

Groningen (Minerva)

Door Marcel Kronenburg en Bram Kuypers
foto’s Marcel Kronenburg (MK)

Fine Arts Minerva vinden we dit jaar op een mooie plek in een oude suikerfabriek langs het kanaal, aan de rand van de stad Groningen. Op het voorterrein staan twee stalen containers op poten. Voorbij deze stoere restanten leidt een indrukwekkende nieuwe trap naar de entree op de eerste verdieping. Vanuit de entreehal kom je in een grote en hoge hal, waarin met een eenvoudige ingreep een goede ruimteverdeling is gemaakt.


(MK) Entree Suikerfabriek DSC02234
(MK) Entree Suikerfabriek

Het lichtplan en de spots op het werk gooien bij ons hoge ogen.
Theatraal uitgelicht door de spots is een grote ruimtelijke constellatie van al dan niet beschilderde objecten: Prelude nr 3 van René van der Werf. Het fascineert maar overtuigt te weinig.

(MK) René van der Werf
(MK) René van der Werf

Dat geldt ook voor het werk van Eva Velema. Op drie monitoren op de grond wordt een film afgespeeld van een naald die onder de huid van een vrouwenhand prikt en er, telkens op een andere plek, een paar centimeter verder weer uitkomt. Voor de monitoren tegen de muur hangen gesealde zakjes met urine, waaruit een onmiskenbare geur opstijgt. Geen gemakkelijke gewaarwording. Het beeld van de kotsende mensfiguur, gemaakt van lege doordrukstrips, doet afbreuk aan het geheel.

(MK) Eva Velema
(MK) Eva Velema

Er zijn veel grote installaties die een verslag-achtig werk laten zien. Bijvoorbeeld het werk van Kiki Kruisdijk. Zij doet verslag van een nieuwe soort die ze lijkt te hebben ontdekt: een kruising tussen mens en zeehond. Ze laat dit wezen zien aan de hand van een ordelijke opstelling van schetsjes, boeken, laboratoriumonderzoek, afgietsels en artikelen. De beelden lijken van brons te zijn gemaakt en voorzien van een haardos van wollen draadjes.

De installatie van Jos Andringa is al te zien als schaduwspel op het matglas van de gang waarlangs we lopen op weg er naar toe. Ook hier een laboratoriumopstelling: de werkplaats van een afwezig genie. Er is van alles te zien maar het uiteindelijke werk blijkt de projectie in de gang. De vraag wordt opgeroepen waar het werk begint en waar het werk eindigt. Dit leidt eerder tot verwarring dan verwondering.

Het werk van Henk-Sjoerd Hinrichs overtuigt, hoewel het werk ook zou kunnen doorslaan naar kitsch. Het is lekker van kleur, vorm en materiaal. Het doorgezakte ‘hondje’ met de groene rubberen plak erop is zeker sterk werk.

(MK) Henk-Sjoerd Hinrichs
(MK) Henk-Sjoerd Hinrichs

Wat ons verrast tijdens deze eindexamenshow is de grote kwaliteit van de studenten Vormgeving Communicatie. In Groningen is op deze afdeling de computer in de ban gedaan en zijn alle grafische druktechnieken weer uit de kast gehaald. Met prachtig resultaat. Bijvoorbeeld de houtsneden en publicaties van Jan Hamstra en de prenten van Tatiana Jongsma.


(MK) Jan Hamstra
(MK) Jan Hamstra
(MK) Jos Andringa
(MK) Jos Andringa
(MK) Christina Everts
(MK) Christina Everts
(MK) Jonathan Hurry
(MK) Jonathan Hurry

Arnhem (ArtEZ Academie voor beeldende kunsten)

Door Rob Groot Zevert en Marjolein de Groen
foto’s Rob Groot Zevert (RGZ) en Marjolein de Groen (MdG) en Marcel Kronenburg (MK)

ArtEZ Fine Art heeft een nieuwe studieopzet. Onder de naam BEAR (Bachelor Experiment
Art & Research) studeren dit jaar 26 studenten af. De hele Oude Kraan is in gebruik genomen en er is van alles te beleven. De nieuwe lichting moet hun eigen eindexamententoonstelling niet alleen zelf organiseren, maar ook zelf financieren, o.a. via crowdfunding. Een staaltje van geschoolde zelfredzaamheid en ondernemingsdrift dat daarmee nu echt tot het curriculum van deze studie behoort. Kunst maken is een vak!

De hoogtepunten:

Ook in Arnhem zijn er grote zaalvullende installaties. Van Daniël van Werven bijvoorbeeld. Een totaalervaring in slecht verlichte, beetje spookhuisachtige ruimtes van hout, rook, tekeningen, video, stof en geluid. Je mag de ruimte alleen betreden met zaklamp en beschermende kleding. Bezoekers worden anonieme spookfiguren in de ruimte en daarmee onderdeel van dit werk. Daniël van Werven is met dit werk genomineerd voor de Hendrik Valk Prijs 2016.

RGZ-Daniel van Werven
RGZ-Daniel van Werven

Ook Aldo Esparza Ramos is genomineerd voor de Hendrik Valk Prijs 2016. Hij organiseert elke twee uur a history lecture /performance van ongeveer 15 minuten. Een indringende performance van gesproken woord, video, geluid en persoonlijke items van deze Mexicaan over de ontvoering en de verdwijning van 43 Mexicaanse studenten in 2015. Sommige bezoekers moesten na afloop huilen.

RGZ-Aldo Esparza Ramos
RGZ-Aldo Esparza Ramos

Naast een waanzinnige video-performance over een geel geschilderde man die als vaatdoekje over het aanrecht schuift, en andere performance video’s, maakt allround kunstenaar Arash Fakhim beelden, schilderijen, kleine installaties en tekeningen. Zeer goed en zeer mager werk wisselen elkaar af. Lef is het woord dat blijft hangen. Hier zijn we naar op zoek.

RGZ-Arash Fakhim
RGZ-Arash Fakhim

Prachtige serie tekeningen van Joyce Burghout. Deze artiest heeft haar doofheid en tinnitus vertaald in inkttekeningen, groot en klein. Ook in potlood en af en toe in kleuracryl (kleurpotlood) en aquarel. Grappig, persoonlijk en stoer.

MdG-Joyce Burghout-02
MdG-Joyce Burghout

Soraya Buné maakt ook prachtige kleine tekeningen. Mooi gegroepeerd en gepresenteerd op losse tafels. Ze deelt haar kleine persoonlijke ervaringen met de toeschouwer. Mooi, melancholisch en stil.

RGZ-Soraya Buné
RGZ-Soraya Buné

Mooie beelden zijn er van Nikita van Dam, Jelle Slof en Barbara Walburn. Nikita van Dam maakt landschappen op open sokkels met piepschuim en vloeibare inkt. Jelle Slof is schilder, maar maakt decors met plankjes hout die hij geduldig bewerkt en transformeert tot alledaagse huiselijke objecten: van speelkaarten tot boeken, tafels, krukjes en iPhones. Een prachtige mix tussen beeldhouwkunst en verf. Barbara Walbrun maakt subtiel werk met objecten die leunen, hangen, net niet staan, met alledaagse materialen als houten plankjes, kledingstukken, latjes en beton. Ook maakt ze foto’s waarin details van haar lichaam onderdeel worden van het beeld.

MdG-Nikita van Dam
MdG-Nikita van Dam
MdG-RGZ-Jelle Slof
MdG-onder / RGZ boven - Jelle Slof
MdG-BarbaraWalburn
MdG-BarbaraWalburn
(MK) KASPER VAN MOLL
MK - Kasper van Moll
RGZ-Iris Janssen
RGZ-Iris Janssen

BEAR bevalt. De afstudeertentoonstelling is sprankelender en dynamischer dan voorgaande jaren. De afstudeerders krijgen in eigen huis ruim baan en zo hoort het. Als je niet trots bent op je afstudeerders is er ergens iets niet goed gegaan.

Maastricht (Academy of Fine Arts and Design)

Door Carolina Agelink en Rob Groot Zevert
foto’s Rob Groot Zevert (RGZ) en Carolina Agelink (CA)

In Maastricht krijgen studenten van de eindexamententoonstelling veel ruimte om hun werk te tonen. De afdeling is relatief klein is en heeft een mooi oud pand pal naast de nieuwbouw van de Academie. De afgestudeerden hadden hier in het laatste jaar hun atelier. Ze kunnen echt uitpakken en dat is voelbaar; de ruimtes zijn doorleefd. Er hangt een positieve, prettige sfeer.
Opvallend is ook in Maastricht weer de hoeveelheid ruimtevullende installaties. Wat buitengewoon goed werkt, is dat de werken verspreid over de verschillende ruimtes worden getoond. Hierdoor denk je eerst dat de kunstenaars elkaar hebben beïnvloed, maar blijkt later dat je op verschillende plekken naar werk van dezelfde kunstenaar kijkt. Wel jammer dat we de performances hebben moeten missen.

Zoals het werk van Anouk Schepens, die een ruimte geheel verbouwde met haar glitter en glamour kunst. Anouk heeft naast deze installatie meer werk dat verspreid over het gebouw en buiten te zien is. Haar mooiste beeld is misschien de in kleine neonletters opgehangen zin: ‘Look at me, I’m special’. Wat Anouk doet, is met veel geluid en glim om aandacht vragen. Met dit treffende beeld heeft ze die en hoeft ze minder hard te schreeuwen.

RGZ - Anouk Schepens
RGZ - Anouk Schepens

De Koning van de Waanzin’ van Michiel Ubels is een waanzinnig goed egodocument. De film boeit onmiddellijk. Is dit in scene gezet? Is dit een acteur of niet? Pijnlijk dichtbij mogen we als kijker komen. Prachtig ook is de voice-over van het meisje dat elk hoofdstuk introduceert met een gedicht. Het is een ‘mislukte’ film die Michiel maakte van een zelfgeschreven script. Een film met zang en dans! Geweldig!

RGZ - Michiel Ubels
RGZ - Michiel Ubels

Goed werk van Krista Smulders: humor, anekdote en erotiek is een aantal van de thema’s in haar werk. Ze werkt met (glans)stof en kleur en maakt soms per ongeluk geweldig werk. Zoals de achterkant van een beeld. Prettig gestoord werk. Je merkt dat Krista een eigen beeldtaal ontwikkelt. In de gaten houden.

RGZ - Krista Smulders-02
RGZ - Krista Smulders-01
RGZ - Krista Smulders

Sofie Charlotte Johns heeft een mooie en slimme presentatie gemaakt van werk dat ze vooral op de vloer presenteert. We doen de schoenen uit en betreden de ruimtes. Dat werkt heel goed voor de beleving. Sofie’s werk bestaat vooral uit tekeningen, is zacht, met veel pasteltinten en wat naar binnen gekeerd. Gestileerd, maar echt de moeite waard.

CA-Sofie Charlotte Johns
RGZ - Sofie Charlotte Johns-02RGZ - Sofie Charlotte Johns-01
RGZ - Sofie Charlotte Johns-01

Ties van Dijk is een minimalist en theoreticus. Hij heeft eigenlijk geen kunst gemaakt, maar verblijfsplekken. Een van die verblijfplekken is gecreëerd voor een essay dat hij schreef met de welluidende titel: The world is full of objects / I don’t wish to add any more. Over de geniale scheppingsdaad en het einde van het beeld. Mooi gemaakt boekje, dat gaan we lezen!

RGZ- Kiki Nickel
RGZ- Kiki Nickel
CA-Julie Fassbender
RGZ - Julie Fassbender
RGZ - Julie Fassbender

Werk dat opvalt, maar niet in positieve zin, is de installatie van Yaël Wolfs. Op ooghoogte hangen 220 dode reuze regenwormen aan visdraden en vishaakjes. Met de waanzinnige titel: 220 Canadian Nightcrawlers Dancing in the Rain. De pieren hebben de vorige dag nog gevochten voor hun leven aan de vishaken. Inmiddels heeft het werk het NOS-journaal gehaald en is het werk door dieractivisten vernield.

RGZ - Yaël Wolfs
RGZ - Yaël Wolfs

 

 

Enschede (AKI / ArtEZ Academie voor beeldende kunsten)

Door Rob Groot Zevert en Bram Kuypers
(foto’s R. Groot Zevert)

Het is rustig in Enschede. Misschien omdat niet alle onderdelen van de eindexamententoonstelling op maandag open zijn of omdat dit het laatste jaar is van de avondopleiding. Het is soms onduidelijk wat bij de expo hoort en wat niet. Best spannend, het houdt je scherp en laat je overal nieuwe dingen zien.

Wat opvalt in Enschede dit jaar zijn de vele ruimte vullende presentaties: een grot, een goudkleurige fantasieruimte, een zuurstokkleurige groen-roze kamer of videoruimtes met objecten én beeld én geluid. De installatie vormt daarbij de presentatieruimte voor sculpturen. Jammer; het lijkt alsof het werk niet meer op zichzelf mag staan en het belet je om zelf een ruimte rond het object te fantaseren.

Monique IJsseldijk studeert af met een installatie die de moeite waard is. Vooral één onderdeel is interessant: een samengesteld beeld met herkenbare onderdelen als een wasmand en een ingeklapte stretcher, met een filmvoorstelling van een ezel.

MoniqueIJsselkamp
 Monique IJsselkamp

Keramist Christopher Bohlen maakt mooie beelden. Achteloos gepresenteerd. Zo staan verschillende pyrografische objecten op een altaar, gemaakt van een grote kartonnen doos, die dient als sokkel. In de ruimte die volgt heeft Bohlen een grote installatie gemaakt van trash. Van binnen is het een schaars verlichtte grot. Ook hier vertoont hij, bijna achteloos, een aantal prachtige objecten. Jammer, want deze werken verdienen een betere omgeving.

ChristopherBohlen-01
ChristopherBohlen-02
 Christopher Bohlen

Soms versterken de installatie en het werk elkaar wel: Bibi Spaans creëert een fantasievolle, kleurrijke wereld met beelden en een omgeving die geïnspireerd is door suikerspinnen en purschuim. In tegenstelling tot anderen is haar omgeving een belangrijk en relevant onderdeel van haar beeldhouwwerk. Haar sculpturen zijn grappig maar ook serieus. Haar zoektocht naar het beeld van de suikerspin resulteert in een mooie, felgekleurde kunststof van meisjesachtig materiaal. Haar plezier in deze zoektocht is evident.

BibiSpaans-04 BibiSpaans-03
BibiSpaans-01
 Bibi Spaans

Mieke Klein Obbink maakt een fotowand met zwart-wit foto’s. Als een cloud gepresenteerd op een lange wand. Soms prints van papier soms op fotopapier. Slordig opgehangen. Mooie foto’s, dat wel!


MiekeKleinObbink-01
MiekeKleinObbink-02
 Mieke Klein Obbink

Wij vallen beiden voor het werk van Joan Ederveen. Het zijn onmiskenbaar schilderijen die hij maakt, maar heel sculpturaal. Pasteus schilderwerk, bijna een soort slordige stuc. In een werk zit een complete fles met onduidelijke vloeistof verwerkt. De wijze van presenteren verraadt een goed gevoel voor ruimte en een goed gevoel voor kleur, waarin bestaande onderdelen in de ruimte een onderdeel zijn van de presentatie.

JoanEderveen-02
JoanEderveen-01
Joan Ederveen

Heidi Horsturz noemt zichzelf audivisual trash art massaker. Dat dekt inderdaad wel de lading. Alhoewel er een paar trash-art filmpjes méér dan de moeite waard blijken te zijn.

HeidiHorsturz-02
HeidiHorsturz-01
 Heidi Hörsturz

In het laatste gebouw, expositieruimte Rozendaal, zijn er verschillende schilders te zien. Wat hier opvalt, is dat er slechts één abstract werkje hangt. Dit is van Diewke Eggink. Het is geplaatst in een portiek waar zich ook de nooduitgang bevindt. Weg van het figuratieve; alsof het werk zelf een nieuw uitgangspunt is dat de kunstenaar volgt.

Utrecht (Hogeschool voor de Kunsten)

Door Marjolein de Groen en Rob Groot Zevert
foto’s Marjolein de Groen (MdG) en Rob Groot Zevert (RGZ)

Wat doet Utrecht dat goed, die preview zo ver voor de troepen uit. Het is half juni, we zijn nog helemaal fris en hebben er zin in. Er is veel te zien en dat is geweldig. Fijne energie, toffe sfeer. Het is de laatste keer dat de eindshow op die geweldige vrijplaats aan de Tractieweg te zien is. Volgend jaar zal blijken hoe bepalend dit ruime pand is geweest voor de kwaliteit van de eindshow.
Bij de opening van SONSBEEK ’16 transACTION in Arnhem, twee weken voor deze eindshow, kwamen we opvallend veel bouwsels tegen. Dat was: huisje in, huisje uit, werkplaats in en tentje uit. Hier in Utrecht doen we dat ook. Veel ruimtes zijn een totaalinstallatie geworden, waarbij álles een ervaring is. Jammer, want zo wordt de eindexamenexpositie bijna een soort van gesammtkunstwerk, terwijl we komen om de individuele kunstenaars te bekijken.

Van alle installaties is de grote installatie van Jonathan Straatman misschien ook wel de beste. Hij maakt geweldige overgangen van angst en benauwdheid naar vrijheid en licht. Jonathan vertelt dat hij pas op het allerlaatst, als hij al 7 maanden met het werk bezig is, een tamme ekster toevoegt. Hiermee word je als toeschouwer onderdeel van de installatie. Goede beslissing.

(MdG) JonathanStraatman
(RGZ) JonathanStraatman

Plezierig is het even mee te zweven met onze IJslandse James Turell,. Als in een abstracte foto shoot kijken we verbaasd naar een echt object in deze oase van licht. Heel fijn en mooi om daar even te zijn

 Kobrun Inga Söring
(MdG) Kobrun Inga Söring

Er zijn dit jaar minder schilders dan in voorgaande jaren. Zij leveren goed en afwisselend werk dat veel kijkplezier biedt. De onderlinge invloed tussen studenten is hier veel minder zichtbaar dan bij de installaties.
Schilder Ricardo van Eijk presenteert zijn schilderijen niet gewoon aan de muur maar op een sublieme manier; in een installatie van grote ruimtevullende panelen. Dit pakt verschrikkelijk goed uit. Het schilderij gaat ongemerkt over in zijn omgeving en andersom. Het is werk dat op de grens ligt van street art, schilderkunst, beeldhouwkunst en punk-avant-garde. Veel en urgent. Dit moet gezien worden!

Ricardo-v-Eyk
(MdG) Ricardo v. Eyk

Thomas Westphal combineert afval, oude tapijten en plastic met de beste schildertraditie, beeldhouwkunst en graffiti. Smerig, rauw en gedurfd. Prima werk.

ThomasWestphal
(RGZ) Thomas Westphal

Soms merk je thuis dat iets je niet los laat. Dat is het geval met de video van Adriaan Luteijn. In een bezemkast met emmers en dweilen en andere rommel, toont de video op de achterwand een aftiteling.

Adriaan Luteijn
(RGZ) Adriaan Luteijn