Maastricht (ABKM)

Rob Groot Zevert, Willeke van Ravenhorst & Rosa Helldorfer

De algemene indruk die we van deze academie kregen was zeer positief. Het gebouw dat wordt ingenomen door de Beeldende Kunst afdeling is lekker ruig en lekker anders dan de andere gebouwen, en heel goed gebruikt ten gunste van de expo. Het werk verrast en is van een andere kwaliteit dan de andere academies. Maastricht is echt een geval apart. De sfeer is goed en ontspannen, en ook de catalogus is zeer het tientje waard. Een aantal studenten die opvielen:

 

Emanuel Riksen-01   Emanuel Riksen-03
EMANUEL RIKSEN
Het werk van Emanuel Riksen is geometrisch, droog, archtecturaal, landschappelijk en monumentaal. De kelder is een perfecte plek voor zijn werken, die aandoen als grootse ingrepen, maar bij nader onderzoek juist hele simpele toepassingen blijken te zijn, die een groot effect hebben. Bijvoorbeeld het afgebeelde werk hierboven; een glazen en een spiegelplaat van gelijke maat liggen op elkaar gestapeld op de vloer, aan de buitenkant enkel van elkaar verwijderd door middel van een halve koker. Dit maal vier. Het effect is een oneindige ondergrondse trap. Maar op zoek naar het sacrale, het profane slaat hij soms de plank mis en kan zijn werk iets krijgen dat doet denken aan VJ achtige beelden. Het is jammer dat hij dit onderscheid zelf nog niet goed lijkt te kunnen maken.

 

HENNING-STEINFARZ-01   HENNING-STEINFARZ-02
HENNING STEINFARZ
Henning Steinfarz laat naast elkaar, in afzonderlijke ruimtes, twee werken zien. In de eerste ruimte zien we een ronddraaiende vis verticaal kopje onder in een pan hangen. Dit heeft iets ludieks en iets heel theatraals. De compositie is perfect. Daarnaast zien we een ingewikkelde, elektronische installatie met fel licht en een mooie soundscape, rookmachines en geluid. Er is een mooi ritme van beeld en geluid, waar het ontsnappende gesis van de rookmachine opgenomen is in de geluidssecqentie. Heel subtiel. Het werk heet This isn’t going anywhere. Op een beeldscherm in de hoek wordt het level van insanity van de bezoeker gemeten. Hoe langer die zich in de ruimte bevindt, hoe gekker deze wordt. Goed werk.

 

JEROME-DALY-01   JEROME-DALY-02
JEROME DALY
Deze performance/video kunstenaar presenteert zichzelf als architype persoon, met witte half transparante overal en wit masker. Het werk hierboven afgebeeld is in een afgesloten ruimte gepresenteerd. Linksachter in de ruimte staat het scherm dat links afgebeeld is, linksvoor in de hoek het tvtje rechts afgebeeld. De persoon die we links zien zitten, zit naast het bewuste tvtje dat ook fysiek in de ruimte staat. Hij beleeft ogenschijnlijk niets -behalve de glitches die e soms ineens tussendoor zien komen, waar hij in een flits opstaat – maar zit opgesloten in de ruimte of op het videosscherm. Prachtige video waarin tekst en kleur met elkaar in debat gaan. De sfeer is heel bijzonder. Zeer goed.

 

MIKE-MOONEN-03   MIKE-MOONEN-04   MIKE-MOONEN-01
MIKE MOONEN
Kijk, daar hebben we de David Bade van Maastricht. Prettig gestoorde ruimtelijke en platte werken. Hij heeft een goede hand van schilderen zoals af te lezen is aan de platte werken die de hele zijmuur vullen. Het is trash, het is eclectisch, het is megalomaan en het is grappig. Maar… kennen we dit nu onderhand wel niet?

 

VERA-GULLIKERS-01   VERA-GULLIKERS-02
VERA GULIKERS
Het keramische werk van Vera Gulikers neemt een hele grote ruimte in. Je wordt geconfronteerd met toeval, troep en chaos in combinatie met pastel. De ruimte staat vol met onaffe, twijfelachtige werken, zoals een doek gedoopt in lichtblauwe vloeibare gips dat nu voor altijd hangt te drogen. Al onderzoekend, uittestend en uitproberend komt Vera soms tot verrassende vondsten en ontdekkingen. Klei, gips, krijt, zachtboard en cristalinnewas zijn haar materialen. Er zitten een paar juweeltjes van toevalsbeelden bij, zoals hierboven afgebeeld, maar deze worden afgewisseld met soms totale nonsens. De fallus en/of menhir is een terugkerend thema in haar werk. Hoewel het onderzoek wel duidelijk wordt uit deze manier van presenteren, is het toch jammer dat de enorme veelheid de juweeltjes bijna verstopt en ontdoet van hun waarde.

 

Charlotte-Koenen-01-jpg   Charlotte-Koenen-02-jpg
CHARLOTTE KOENEN
Ah, een alchemist! Charlotte Koenen onderzoekt veranderingsprocessen waarvoor ze allerlei materialen en processen gebruikt. In het werk hier rechtsboven is een plastic bak van ongeveer een meter doorsnee, gevuld met water en zeepsop, dat blijft bewegen door het slangetje dat langzaam lucht toevoert. Hierop liggen ontelbaar veel piepschuimbolletjes. Het resultaat is een constante beweging aan de oppervlakte, die doet denken aan een kloppend hart. Een ander mooi werk is de ondiepe, metalen bak waar ze wasverzachter in heeft gegoten. Het roestproces van de metalen bak wordt opgenomen door de wasverzachter, die in haar nog vloeibare vorm de roest meeneemt in een superslowmotion draaikolk. Het resultaat is een prachtig en superspannend beeld. Volgens Charlotte duurt het een jaar voor de wasverzachter opgedroogd en dus massief zou zijn. Hoe zou het beeld er dan uitzien?!

 

CAM00447   CAM00445
SIMON WEINS
In de ruimte waar het werk van Simon Weins gepresenteerd wordt staat een performer met haar hand uitgestoken. Op haar hand rust een plectrum. Ze legt uit dat de plectrum helemaal is opgebouwd uit nagelvuil, dat de kunstenaar met een normale plectrum van onder zijn eigen nagels heeft verwijderd. Een onsmakelijk gezicht, als je weet waar je naar kijkt, maar ook een heel leuk beeld. Erachter schuilt een schilderslokaaltje waarin hij al de lagen van voorgangers van de muur heeft afgekrabt en verwerkt in vuilnis-krijt-staven. Verfrissend.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s